Een tekst maken in het Antwerps, is iets wat ik eigenlijk al lang wou proberen. Het volgende is opgedragen aan die vrouwen die de ziel van ’t Stad (Antwerpen) ademen, en ook geinspireerd op de cd “Murder Ballads” van Nick Cave, over onmogelijke liefdes en moord en doodslag, op fijne melodietjes. Niks voor gevoelige lezertjes zoals watjes of seutjes dus.

 
Oep de Peerdemarkt
 
 
 
En oep de Peerdemarkt, (Paardemarkt)
doar woent een iel oud vrouwke,
 
z’ Is verrimpeld en het haar is grijs,
van da madammeke
 
mor heur oegen blingken,
gelak ’t water van Sintanneke
 
 
 
Vruuger nor’t scheint, was ze goe te doen,
’t was noet gin gewoen
 
Mannen en vraawe keken oem,
als zei oem kommisjes goeng
 
 
 
Ze hee is heur hart verpacht,
langk geleeje in een doempig gebouwke,
 
Daar in een kaaw kot begot, van zein tante Jeanneke
mokte nem heure kop ielemaal zot, da was ’t manneke
 
’t Was van ik respecteer aa en ik wil aa,
terwijl eum in heur oegen keek
 
Ze gerokte van zennen schoenen opera
toch wel ielemael van streek
 
Ze dee heur oegen toe, mor die schaere
begon daar heur beursten te vergaeren
 
al oep een nachtelijk uur,
zattem mé zen pollen ... aan heur vuur
 
Van de groote goesting en begeeren,
wou ze heureige van kop tot teen late zoenen
 
Ze zag eum toch zoe geere,
al gaaw kwammem bé heur woenen
 
 
 
In ’t begin kwammem alleen mor van z’n gat
oem heur te pakken oep de mat
 
Mor voer de rest zag ze mé eum heure peire,
die vengt was thuis alleen mor miseire
 
Hei zat alteid aan heur sengs
en heur eeten of niks was nog nor wengs
 
Ze waarkte heureige alle doagen kapot,
oek al behandelde nem heur als een vod
 
Mor dan begon het heur te daagen,
ze kreeg het iniens in de mot ...
 
Die lakkere ging zoegezee,
dadis een feit,
 
nor zennen beste maat,
al nen hielen teit
 
mor de klieren dattem had gedragen, tot heur speit
stongken nadien alteid nor dien of dander geit
 
Toen isse eum zoe gevolgd nor het Zuid
tot heur verdriet kwam ze eroep uit
 
dattem terug verdween in da doempig gebouwke
mé on zennen arm een dubieus vrouwke
 
Ze kon het ni aan in heur bestaan,
ze moest weten wa doar wier gedaan
 
Ze ging binnen zonder kloppen,
en wa zei daar vongd, was oem te rotten
 
Hei zatter te smosse mé Sonja van ’t kantje,
in ’t ien of ’t ander onmeuglijk standje
 
Het kroop allemaal in heure kop,
van al die miseire kreeg zeure klop
 
Heur stoppen sloegen deur,
en da vuil koppel verschoot van kleur
 
Want van onder heure sjaarp,
haalde ze iet hiel schaarp
 
Ze stak ze doed in hun lee,
al mé heur beste keukenmes
 
hei haddet aan zein gilee,
de smeerlap kreeg ne steek of zes
 
Terwijl, het was wel neig,
al da roed vocht spoot uit heur leif,
 
vongd Sonja, die loempe trien,
da ze nog noet zoeveel villen in ne vengt had gezien
 
 
Oemda ze te vaar was gegoan,
moest die het bekoepen
 
Mé da loeder heur bestaan,
was het rap afgeloepen
 
Uiteindelijk lagen die twie daar doed,
precies te dreiven in hun bloed
 
 
 
Het vrouwke kwam tot heure positieven,
en wist hiel goe da ze da mes noet nimier wou verlieren
 
In zeven heusten hee ze eum toen gaan begroaven,
achter een boske, in ’t schoen park van Markgrave
 
In dien doenkere kaawe nacht,
hee ze zein leif aan de weurmen verpacht
 
Sonja heur verwengste botten,
is ze van coleire in ’t Scheld (de Schelde) gaan sjotten
 
Nadien ging ze nor heur huis, al oep de Peerdemarkt (Paardemarkt),
oem er te bekomen van al die smart
 
Ze plengde gin traan,
oem wa da ze had gedaan
 
Alle duvels en engelen die in den bijbel staan,
konnen voer heur part naar de maan
 
Ze had het goe bezien,
oem te beschaarmen, de ier van heur geheim,
 
vertelde ze ’t aan iedereen,
dattem heur had laten zitten, voer een begijn
 
Wér ieverans een onnoezel wicht,
da voer zen charmes was gezwicht
 
 
 
Een paar meungde later is ze bevallen,
bé nen boer in een stalleke
 
van een schoen kingd mé oegen die blingken
gelak ’t water van Sintanneke
 
 
 
 
Mark Robson - februari 2006
 
 
 

Reageer op dit bericht