Mijn ouders lieten hun kinderen vroeg kennis maken met kunst, via reprodukties in boeken, of namen ons mee naar de Antwerpse musea, zoals het imposante Koninklijke Museum voor Schone Kunsten of het Museum Mayer Van den Bergh.

Wat mij vooral intrigeerde, was het kleurenspel van Breughel, de barokke lichamen en composities van Rubens, de portretten bij Antoon Van Dijck, de demonen van Jeroen Bosch, het clair obscur van Rembrandt, het ingetogen licht van Vermeer, de mystiek bij de gebroeders Van Eyck, de gewaden en ensceneringen bij Alma Tadema, het bevreemdende bij Anton Willink. De groten dus.

Tijdens mijn hoger secundair kon ik in het weekend kunstacademie lopen, waar ik gelukkig nog een klassieke opleiding van figuratief tekenende en schilderende kunstenaars kreeg, mensen met een métier.

Ik bleef er gespaard van het werken met linker- en rechterhersenhelft gedoe. Tekenen, schilderen en kreatief scheppend aktief zijn gebeurt trouwens met hart en ziel, met je hele wezen.

Toch konden we ons ingetogen of met zwier uitleven op stillevens met objecten, bloemen, potten en pannen, doeken, schedels en opgezette dieren. We kregen er anatomie en perspectief. Heel het plaatje paste in mekaar. Ik vond dit best boeiend en een interessante en praktische bagage naar later toe.

De klassieke thema’s liggen me wel. Ik hou van de afwisseling tussen de verschillende onderwerpen. Landschappen, stillevens, dieren, portretten.

Het werken met het ezeltje op lokatie, of naar levend model, heeft wel iets. Een van de charmes van het werken ter plekke, is dat je er de sfeer inademt. Je voelt en ervaart de plek.

 

BLOG

Over mijn aktiviteiten rond het tekenen en schilderen op lokatie, ben ik in september 2010 een blog begonnen: viapangaia.blogspot.com  

Een rechtstreekse link hiernaar, vind je linksonderaan bij mijn LINKS.