De Hond van de Apokalips

De Hond van de Apokalips

48 x 32 cm, © 2018, prijs op aanvraag
Tweedimensionaal | Grafiek | Digitaal

In de twaalfde maand, beter bekend als de maand van de donkerste nacht, vond de Killer-Koala, de Hond van de Apokalips op zijn maritieme reis. In het aanschijn van de hele weidse Bloedende Oceaan, was de Hond van de Apokalips wel een enigszins aparte hond. Zelf had hij niet voor deze titel gevraagd. Dit was zonder zijn inspraak beslist, lang voor hij deze wereld betrad, zonder ook maar enige vorm van gedeeld overleg in deze zaak. Deze reïncarnatie rangorde was voor hem een diepe oude frustratie, en het verstoorde hem tot in zijn verlichte kern. En daarom had hij er reeds lang voor gekozen, na een zekere doordachtheid, dit niet aan zijn duister hart der verdoemenis te laten komen, en om zich geen enkele opgelegde voorbestemdheid te laten aanmeten. Hij geloofde niet in zijn vernietigende noodlot. Naar zijn bescheiden mening mochten alle lieden die hem deze betrokkenheid bij het einde der tijden hadden aangemeten, gerust die hele verrekte definitiefheid der Apokalips, in hun gemaledijd hol stoppen. "Neuk al dit !", dacht hij bij zichzelf, "Geen brandende teloorgang van de wereld kan op tegen een eenvoudig vleugje zonneschijn. Van zulke wonderen wil ik blijven genieten, tot in de eeuwigheid, al val ik er uiteindelijk bij dood." De Hond van de Apokalips was hierdoor een schepsel naar het hart van de Killer-Koala.